Twórca metody dr. Theodore Simeons endokrynolog, specjalista leczenia chorób otyłości, urodził się Londynie w 1900 roku.

Medycynę studiował na uniwersytecie w Heidelbergu, po studiach podyplomowych w Niemczech i Szwajcarii , ukończył także Szkołę Medycyny Tropikalnej w Hamburgu.

Pracował miedzy innymi w Afryce i Indiach, gdzie odkrył zastosowanie zastrzyków uzyskiwanych z chininy do leczenia malarii , za co został uhonorowany Orderem Zasługi Czerwonego Krzyża a także odczynnik do wykrywania pasożyta malarii zwany do dziś barwnikiem Simeonsa.

Prowadził badania nad trądem oraz dżumą, zbudował kolonię dla chorych na trąd.

W roku 1949 przeniósł się z rodziną do Rzymu , gdzie oddał się pracy nad zaburzeniami psychosomatycznymi.

Zmarł w roku 1970.

Jest autorem wielu książek medycznych i współautorem wielu publikacji naukowych.

Kilkadziesiąt lat swojego życia Theodore Simeons poswięcił badaniu chorób związanych z otyłością. W trakcie badań sprawdzał wpływ gruczołow dokrewnych takich jak tarczyca, nadnercza, przysadka mózgowa czy trzustka, by ostatecznie dojść do wniosku, że przyczyna otyłości jest wynikiem niedoczynności międzymózgowia, a jedynym sposobem wyleczenia otyłości jest skorygowanie jego pracy.

Dr. Simeons ustalił, że przejadanie się NIE JEST PRZYCZYNĄ otyłości lecz rezultatem zaburzenia pracy międzymózgowia, które steruje miedzy innymi metabolizmem tłuszczów i odpowiada za poczucie sytości po posiłkach. Okazało się,że osoby chore na otyłość mają nienormalnie obniżony metabolizm, zaś nadmiar niespalonego pożywienia zamieniany jest w ich ciałach w tłuszcz. Dodatkowo osoby o zaburzonym w ten sposób metabolizmie odczuwają przez cały czas nękający ich głód, im wieksza nadwaga tym większe łaknienie.